Aramak İstediğiniz Kelimeyi Yazn!

close
DR. NEZİHİ BAYIK
AKLIMA NE GELİRSE
mail_outline : nezihi@dr.com
Dinle

Yayın Tarihi

11.02.2017

Okunma Sayısı

5904

Makaleyi Paylaş

Diğer Makaleler

Naciye'nin heykeli

Oturduğumuz site yapılırken işçilerden biri sahiplenmiş...

İnşaat tahtalarından derme çatma gecekondu misali bir kulübe yapmış...

Adına -nedendir bilinmez- “Naciye” demiş; Belki memleketinde koyduğu karısının, kızının adıydı, belki de hiç kavuşamayacağı yavuklusunun?

Kulağı sarı küpeli sokak köpeklerindendi. Sonradan küpesini çıkardık, boynuna tasma taktık. Aşılarını yaptırtıp, belediyeler bulaşmasın diye nüfusumuza yazdırdık!

***

Onurluydu!

Karnını doyurmamızın karşılığını kendince bize vermeye çalışır, geceleri site kapısının önünde yatar, bekçilerimiz uyusa bile o gözünü kırpmadan, arada sağa sola havlayarak sabaha kadar beklerdi...

Çalışkandı!

Hiç yan gelip yatmadı. Sabahları servislerinin kapısına kadar uğurladığı çocuklarımızı, okul dönüşünde mutlaka ilk karşılayan Naciye olurdu.

Arkadaştı!

Gençliğinde, yürüyüş yapan veya hayvanını gezdiren site sakinlerine eşlik eder; Sabah yürüyüşlerinden döndüğümde beni gördüğünde sırt üstü yere yatıp sadece bana özel bir hediye verir, karnını okşatırdı.

Zekiydi!

Her bir site sakinini, arabalarıyla birlikte tanır, gelen misafirlerimiz dâhil bizlere hiç havlamaz, sadece yabancı kişi ve arabalara havlar, peşlerinden onlar uzaklaşıncaya kadar takip ederdi.

Uyanıktı!

Çoğumuz gibi, onun da doktor, ilaç, iğne ile arası hiç iyi olmadı. Veterinerin arabası köşeden döndüğü anda ortadan yok olurdu. Defalarca farklı arabayla geldiler, hiç birisinde Naciye’yi aldatamadılar.

Yaramazdı!

Hortum görünce kaçar, yıkanmayı hiç sevmezdi. Ancak gece uyurken kulübesine bağlar, sabah yıkardık. Çözdüğümüz anda hemen bir toprak bulup deliler gibi yuvarlanır, üstünü yine toz, çamur içerisinde bırakırdı. Belki de öyle rahat ediyordu?

Sevgi doluydu!

Herkes onu sevdi, o herkesi sevdi. Bakışlarından anlardınız sevgisini. Gözünüzün içerisine baktığı zaman, sevgisini de minnetini de gözbebeklerinde görürdünüz. Hayvan sevmeyen, köpekten korkan çok kişiye hayvan sevdirdi.

Kızımın “ceylan gözlü” Naciye’siydi!

***

Artık çok yaşlanmıştı; tahmini 18 yaşındaydı. Sokakta yaşayan bir köpek için rekor denebilecek bir süre!

Son zamanlarda kulakları iyi duymuyor, gözleri iyi seçmiyor, sadece koku duyusu yardımıyla yaşamını sürdürüyor, yalpalayarak yürüyordu. Yine de kokumuzu aldığında, kuyruğunu sallayıp, ıslak burnunu ellerimize sürterek bize sevgisini göstermekten geri durmuyordu.

İki gün önce acı çekmeden, uykusunda öldü, ellerimizle kazdığımız mezarına gömdük.

***

Son yıllarda, ona hep “Sen ölünce site girişine heykelini yaptıracağım” diye takılırdım...

Bu yazı; Naciye’nin heykeli olsun!

Belki bir gün, o güne kadar hiç hayvan sevmemiş birisi bu yazıyı okuyup fikrini değiştirir, Naciye ölümünden sonra da hayvanları sevdirmeye devam eder?

***

Hiç denemediyseniz; Bir hayvanı sevmeyi deneyin...

Hiç bakmadıysanız, bir sokak köpeğinin gözlerinin içine bakmayı deneyin. Utangaç, ezik, korkulu gözlerini sizden kaçırdığını hayretle izleyin...

Hiç okşamadıysanız bir kediyi okşayın. Size sürtünüp, mırıl mırıl türküler söyleyerek sevginize karşılık versin...

Onların nankör, duygusuz, akılsız, anlayışsız, sevgisiz, bilinçsiz olmadıklarını göreceksiniz.

Bir köpek, bir kedi; Milattan on binlerce yıl önce kendilerini evcilleştiren insanlarla birlikte bu dünyayı paylaşmayı ve onların emrine girmeyi çoktan kabullenmişler...

İnsanlarla aralarında yazılı olmayan sözleşmeye hiç ihanet etmeden, her gün onlar için daha da yaşanılmaz hale getirdiğimiz bu dünyada barınmaya, karınlarını doyurmaya, nesillerini sürdürmeye çalışıyorlar. Büyük ihtimalle, kendilerini evcilleştiren insanoğlunun, neden şimdi kendilerini yok etmeye çalıştığını hiç anlamıyorlar!

***

Naciye gibi canlılara yaşama şansı verin...

Bizlere sevgiyi, görev bilincini, bağlılığı, insanla hayvanın birlikte yaşamasının güzelliğini ve bir başka canlının ölümüne ne kadar üzülebileceğimizi öğretsinler!

 

MAKALE Yorumları